Pokornie służyć w ciele Chrystusa 
 

Rzym. 12:3-8

 

3. Powiadam bowiem każdemu spośród was, mocą danej mi łaski, by nie rozumiał o sobie więcej, niż należy rozumieć, lecz by rozumiał z umiarem stosownie do wiary, jakiej Bóg każdemu udzielił.

4. Jak bowiem w jednym ciele wiele mamy członków, a nie wszystkie członki tę samą czynność wykonują,

5. Tak my wszyscy jesteśmy jednym ciałem w Chrystusie, a z osobna jesteśmy członkami jedni drugich.

6. A mamy różne dary według udzielonej nam łaski; jeśli dar prorokowania, to niech będzie używany stosownie do wiary;

7. Jeśli posługiwanie, to w usługiwaniu; jeśli kto naucza, to w nauczaniu;

8. Jeśli kto napomina, to w napominaniu; jeśli kto obdarowuje, to w szczerości; kto jest przełożony, niech okaże gorliwość; kto okazuje miłosierdzie, niech to czyni z radością. 
 

Byłem w tym tygodniu w sądzie jako świadek w sprawie młodego chłopaka, który rozbił mi szyby balkonowe i prowadził samochód po spożyciu alkoholu.  Czekając na korytarzu na rozprawę, usłyszałem pewnego sędziego który był znajomym oskarżonego, który rozmawiał z nim i radził mu.  Sędzia tak radził, „musisz wyznać wszytko co zrobiłeś, musisz mówić że jesteś winny i rozumiesz, że musisz ponieść konsekwencje za to co zrobiłeś, a kiedy sędzia zobaczy że nie ukrywasz prawdy, to może ulitować się nad tobą.”  Kilka minut później zawołali nas do sali i oskarżony zrobił dokładnie to, co mógł zrobić, wiedział że nie może ukryć prawdy,  świadkowie byli na sali, sędzia nie da się oszukać, więc pokornie przyznał się do winy.   
 

To jest dobry przykład w odniesieniu do naszej sytuacji przed Najwyższym Sprawiedliwym Sędzią.  Każdy z nas jest winny, zgrzeszyliśmy i złamaliśmy Boży zakon.  Nie da się oszukać Boga, i możemy tylko pokornie wyznać naszą winę.  Ale Bóg jest tak dobry, że przygotował dla nas wyjście, i Jezus już zapłacił naszą karę.  Więc jeżeli tylko wierzysz w Jezusa i nawrócisz się, to nie musisz ponosić kary za swoje grzechy.  Bóg obwoła cię niewinnym,  „Przeto teraz nie ma żadnego potępienia dla tych, którzy są w Chrystusie Jezusie.”  (Rzym. 8:1)

 

Zamiast kary Bóg daje ci wiele dobrych rzeczy; przebaczenie, życie wieczne, społeczność z Bogiem, Jego słowo które jest światłością aby prowadzić cię w życiu, i dary których musisz używać aby służyć w ciele Chrystusa.  Chrześcijanin dostaje tyle łask od Boga, że powinniśmy być najbardziej pokornymi ludźmi na świecie.  Łaska powinna powodować pokorę.  Zasłużyliśmy na karę, ale dostaliśmy dobre dary.  Tematem dzisiejszego fragmentu są dary łaski, które powinny powodować nawet więcej pokory wśród nas.   
 

Następny główny temat w tym wspaniałym rozdziale znajduje się w wersetach od trzeciego do ósmego. Tam właśnie jest napisane, że po tym jak człowiek dostanie łaskę zbawienia, i potem jak Duch Święty zacznie w nas działać, aby dać nam nowy umysł, musimy pokornie służyć w ciele Chrystusa.  W tym rozdziale jest najbardziej podstawowe nauczanie.  Czyli pierwsze rzeczy, które musisz zrobić po nawróceniu się.  W tym kontekście jest napisane, że musisz przyłączyć się do ciała Chrystusa i pokornie służyć innym w ciele.  Każda osoba która jest w Chrystusie musi wypełnić swoją rolę w ciele Chrystusa. 

 

Służymy w ciele nie aby zasłużyć na Bożą uprzejmość, lecz dlatego że już dostaliśmy Boże miłosierdzie.  Powinniśmy robić rzeczy, które są wymienione w tym rozdziale jako reakcję na Boże miłosierdzie wobec nas.  Bóg nie zbawił nas z powodu naszej sprawiedliwości, ale kiedy byliśmy jeszcze grzesznikami Chrystus umarł za nas.  Bóg okazał nam tak wielką łaskę, że naszą reakcja powinno być życie, które jest opisane w tym rozdziale.  Pierwsze słowa brzmią, „Wzywam was tedy, bracia, przez miłosierdzie Boże, abyście ...”  robili te rzeczy.  Pokorna służba w kościele powinna być naszą naturalną reakcją na Boże miłosierdzie wobec nas. 

 

Kazanie jest bardzo proste i ma tylko dwa punkty. 

 

1. Dary które masz są dane ci od Boga.

Tak naprawdę nic nie posiadamy, wszystko co mamy jest dane nam od Boga.  Dlatego wszystko co mamy, powinno być używane aby chwalić Boga.  Charyzmaty, czyli „dary z łaski” są dane nam od Boga.  „A mamy różne dary według udzielonej nam łaski;”  Dar albo dary które masz są Bożą łaską daną ci dla innych.  Twój dar jest sposobem w jaki Bóg używa cię, aby okazywać łaskę innym.  Dary przekazują Bożą łaskę przez ludzkie środki innym, aby umacniać ich wiarę, miłość, nadzieje itd.    
 

Nie ma mowa o ważniejszych i mniej ważnych darach.  Są tylko bardziej widoczne i mniej widoczne dary.  Tak jak w ciele, wszystkie członki są potrzebne i współpracują, aby ciało dobrze funkcjonowało.  Oczy człowieka są lepiej widoczne niż jelita.  Czasami ludzie mogą zwrócić uwagę na twoje oczy, i powiedzieć że masz ładne, ale nikt nie będzie zwracać uwagi na to, jak dobrze działają twoje jelita.  Oczy są potrzebne, żeby całe ciało dobrze funkcjonowało i jelita są potrzebne żeby ciało dobrze funkcjonowało. Tak samo wszystkie członki w ciele Chrystusa mają swoje rolę i wszystkie są potrzebne.  Niektóre są bardziej widoczne, ale nie koniecznie bardziej ważne. 

 

Może twoja służba w ciele Chrystusa będzie widoczna.  Może twoja służba w ciele Chrystusa nie będzie widoczna, jak modlitwa, dawanie pieniędzy, sprzątanie, tłumaczenie, czy setki innych, mało widocznych służb.  Nikt nie może wywyższać się w pychę z powodu, że posiada pewien widoczny dar.  

 

Chciałbym także przestrzec was przed drugim sposobem w jaki pycha pojawi się w sprawie duchowych darów.  Czasami ludzie, którzy dostają od Boga jeden z niewidocznych darów, wcale nie służą w zborze, z powodu że nie będą służyć w jakiejś niewidocznej służbie.  To jest pycha.  To jest grzech przeciwko Bogu, że nie cieszysz się z darów, których Bóg ci udzielił.   
 

Paweł przestrzegał nas przed pychą w wersecie trzecim.  „Powiadam bowiem każdemu spośród was, mocą danej mi łaski, by nie rozumiał o sobie więcej, niż należy rozumieć, lecz by rozumiał z umiarem stosownie do wiary, jakiej Bóg każdemu udzielił.”  Paweł nie chce żebyś rozumiał o sobie więcej niż należy rozumieć.  Nie myśl, że ty możesz budować innych w zborze.  Nie myśl, że ty masz mądrość która może pomagać innym.  Jest napisane, „lecz by rozumiał z umiarem stosownie do wiary.”  Wiara jest przeciwieństwem pychy.  Pycha sprawia, że skupiasz się na sobie i tym co umiesz zrobić.  Wiara sprawia, że skupiasz się na Bogu i tym, co Bóg umie zrobić.  To jest definicja chrześcijańskiej pokory, kiedy nie myślisz o tym co umiesz robić, ale skupiasz się na Chrystusie i tym co On robi.  Chrześcijanin nie rozumie o sobie więcej niż należy rozumieć, ani mniej niż należy rozumieć, ale chrześcijanin zapomina o sobie i myśli o Jezusie.  Myślenie o sobie powoduje pychę albo rozpacz, i obydwa  to rezultaty braku wiary.  Chrześcijańską odpowiedzią na pychę nie jest potępienie siebie, lecz wywyższanie Chrystusa.  

 

Bóg dał ci takie dary jakie masz, ale nie po to żebyś skupił się na sobie, ale na Chrystusie.  Chrystus dał ci dar i Chrystus będzie używać ciebie, aby przekazywać łaski innym.   
 

2. Wiara, aby używać swoich darów jest także dana ci od Boga. 

Wiara jest potrzebna, aby używać duchowych darów.  W szóstym wersecie jest napisane, „jeśli dar prorokowania, to niech będzie używany stosownie do wiary;”  To znaczy, tyle ile masz wiary, tak twój dar będzie skuteczny.   
 

Jaka jest różnica między talentem i duchowym darem?  Odpowiedzią na to pytanie jest wiara.  Różnicą miedzy talentem i darem jest wiara.  Możesz używać talentów, aby przekazywać innym materialne rzeczy.  Ale duchowe dary są używane, aby przekazywać Boże łaski innym.   
 

Użyjmy przykładu z nauczaniem.  Powiedzmy, że masz wielką naturalną zdolność nauczania.  Wiemy, że każda zdolność jest dana ci od Boga, nawet jeżeli nie jesteś Chrześcijaninem.  Powiedzmy, że jesteś tak zdolnym nauczycielem, że jesteś w stanie wyjaśnić każdy temat, i ludzie łatwo go rozumieją.  Wszyscy wiedzą, że umiesz łatwo i wyraźnie wyjaśnić skomplikowane sprawy.  Ale to nie jest duchowy dar nauczania, który jest w wersecie siedem.  Ponieważ naturalna zdolność może tylko przekazywać naturalne rzeczy, ale duchowy dar może przekazywać duchowe rzeczy, jak wiara, nadzieja, miłość, radość, pokój, pragnienie aby być świętym, odwagę dla Chrystusa itd. 

 

Ale powiedzmy, że ten sam nauczyciel narodzi się na nowo i już nie jest zależny od jego naturalnej zdolności, ale wierzy że Chrystus przez jego dar przekazuje łaski innym.  Wtedy jego zdolność staje się duchowym darem, którego Bóg używa, aby przekazywać innym łaskę zbawienia i łaskę uświęcania.  A kluczową różnicą między zdolnością i darem jest wiara.  Bez wiary człowiek może tylko przekazywać naturalne rzeczy.  Ale kiedy człowiek wierzy w Chrystusa i staje się zależny od Niego, aby używać swojego daru, wtedy zdolność jest duchowym darem. 

 

Nauczyciel ktόry jest samowystarczalny i wie że umie nauczać, używa swόj talent.

 

Nauczyciel ktόry jest zależny od Chrystusa aby otwierać ocze innych używa swόj duchowy dar. 
 

Ja jestem nauczycielem, i jeżeli nauczam i jestem zależny tylko od mojej zdolności, wtedy nie przekazuję wam łaski od Boga.  Mogę przekazywać tylko materialne rzeczy, jak wiedza.  Potrzebna jest mi wiara.  Muszę wierzyć, że Bóg będzie mnie używać, aby przekazywać wam łaski.  Nawet jeżeli jestem Chrześcijaninem, mogę być pyszny i myśleć, że jestem w stanie wam pomóc.  Kiedy jestem zależny od siebie, przekazuję tylko materialne rzeczy.  Kiedy jestem zależny od Boga poprzez wiarę, wtedy Bóg może przekazywać wam łaski przeze mnie.   
 

Musimy być zależni od Boga i wierzyć, że Bóg będzie przekazywać łaski przez nasze dary.  Kiedy wrzucisz pieniądze do skarbonki, módl się żeby Bóg używał ich, aby okazywać innym łaski.  Kiedy spotkamy się aby studiować razem Biblię, módl się żeby Bóg używał twoich słów, aby okazywać innym łaski.  Kiedy sprzątasz, módl się żeby Bóg by używał twojej służby, aby okazywać innym łaski.  Kiedy zapraszasz ludzi do swojego domu, módl się żeby Bóg używał twojej gościnności aby okazywać innym łaski.  Bez wiary twój duchowy dar nie może przekazywać łaski, lecz jest zwykłym talentem, który może przekazywać materialne rzeczy.   
 

Paweł daje nam przykład jak nasze dary powinny być używane, w trzecim wersecie, „Powiadam bowiem każdemu spośród was, mocą danej mi łaski, by nie rozumiał o sobie więcej,”  Paweł mógłby napisać, „Powiadam bowiem każdemu spośród was by nie rozumiał o sobie więcej,”  Ale Paweł dodał w środku tego zdania, „mocą danej mi łaski.”  Paweł używa  swojego duchowego daru, kiedy pisze te słowa.  Bóg okazuje nam łaskę poprzez dar Pawła.  Paweł miał dar apostoła (Rz 1,5).  Wie, że wiąże się z tym wielki autorytet (2 Kor 10,8; 13,10)  Nikt z nas nie ma tego daru.  Apostołowie byli fundamentem Kościoła.  My budujemy na ich nauczaniu, nie rozszerzamy fundamentu.  Ich darem było objawienie i założenie fundamentu.  (1 Kor. 3:10)  Naszym jest rozumienie i zastosowanie.  Chociaż jego dar nie jest naszym darem, sposób w jaki on używa swojego jest dokładnie taki, w jaki my musimy używać naszych.  Paweł nie pisze według jego mocy i mądrości ale „mocą danej mi łaski.”  Paweł jest zależny od Boga, aby przekazywać nam łaski.  Paweł opiera się na łasce. 

 

Mogę powiedzieć jeszcze inaczej, Paweł nie jest pewny siebie lecz ma wiarę w Bogu. 
 

Wiara która odgrywa tak ważną rolę w sprawie duchowych darów, jest dana nam od Boga.  Przeczytam dla was ostatnie słowa w trzecim wersecie, „stosownie do wiary, jakiej Bóg każdemu udzielił.”  Dary są dane nam od Boga i wiara, która jest potrzebna, jest także dana nam od Boga.  Ponieważ duchowy dar jest sposobem w jaki Bóg używa cię, aby okazywać łaski innym.  My jesteśmy narzędziami.  Bóg działa przez nas, aby budować swój kościół, ale nie jeżeli ty opierasz się na sobie.  Podstawowym krokiem w życiu nawróconego jest pokorne służenie w ciele Chrystusa.

 

Każda osoba w tym pokoju potrzebuje Bożej łaski.  Albo łaski zbawienie albo łaski uświęcanie.  Bόg może używac ciebie aby okazywać im łaski.  Ale musisz pokornie wierzyć że Bόg cię używa, nie że ty pomożesz innych.  To jest wiara ktόry jest potrzebna aby używać nasze duchowy dary.   
 

Panie, Ty jesteś wszechmocnym Bogiem i wierzę, że możesz używać nawet mnie, aby przekazywać swoje łaski innym.  Proszę użyj mnie w twoim kościele.